Górna Część Głowicy Kolumny Doryckiej

Głowica dorycka to element architektoniczny wieńczący kolumnę dorycką, charakterystyczną dla porządku doryckiego w starożytnej architekturze greckiej. Jest to najprostszy z trzech podstawowych typów głowic (dorycka, jońska i koryncka).

Głowica dorycka składa się z dwóch głównych części: echinusa i abakusa.

Echinus to element w kształcie zaokrąglonej poduszki lub odwróconego stożka. Znajduje się bezpośrednio nad trzonem kolumny. Jego powierzchnia jest gładka, bez zdobień.

Abakus natomiast, to kwadratowa płyta, która leży na echinusie. Działa jako górna powierzchnia nośna głowicy, na której spoczywa belkowanie (entablement) – czyli część budynku znajdująca się nad kolumnami.

Krótko mówiąc: echinus + abakus = głowica dorycka.

Głowice doryckie są łatwo rozpoznawalne ze względu na swoją prostotę i brak ornamentacji. W odróżnieniu od bardziej ozdobnych głowic jońskich (charakteryzujących się wolutami) lub korynckich (z liśćmi akantu), głowica dorycka ma surowy, geometryczny wygląd.

Przykład: Wyobraź sobie prosty, okrągły pączek (echinus) na którym leży kwadratowa płytka (abakus). To uproszczony model głowicy doryckiej.

Użycie głowic doryckich w architekturze, w połączeniu z innymi elementami porządku doryckiego, miało na celu wyrażenie siły, stabilności i prostoty. Stanowiły ważny element monumentalnych budowli starożytnej Grecji, takich jak świątynie.