Od Podanych Czasowników Osobowych Utwórz Formy Bezokolicznika

Czym jest bezokolicznik? To najprościej mówiąc, podstawowa forma czasownika. Wyobraź sobie, że to "goły" czasownik, bez żadnych dodatków wskazujących na osobę, czas czy liczbę. Inaczej mówiąc, to forma czasownika, która odpowiada na pytanie "co robić?".

Jak rozpoznać bezokolicznik? W języku polskim bezokoliczniki najczęściej kończą się na -ć, -c, -źć, -ść, -źć, lub -ć się. Na przykład: czytać, móc, gryźć, nieść, wejść, myć się.

Ale jak utworzyć bezokolicznik z podanych form osobowych czasownika? To wbrew pozorom proste! Kluczem jest "odarcie" czasownika z końcówki osobowej i dodanie jednej z wymienionych końcówek bezokolicznika.

Przykłady Krok po Kroku

Rozważmy czasownik: czytam (ja czytam). Aby stworzyć bezokolicznik, musimy usunąć końcówkę -m, która informuje nas o pierwszej osobie liczby pojedynczej. Otrzymujemy rdzeń: czyta-. Następnie dodajemy odpowiednią końcówkę bezokolicznika: -ć. Zatem bezokolicznik od czytam to czytać.

Kolejny przykład: widzisz (ty widzisz). Usuwamy końcówkę -sz, otrzymując widz-. Dodajemy końcówkę -ieć (bo tak pasuje brzmieniowo i gramatycznie), i voila! Mamy bezokolicznik: widzieć.

A co z czasownikiem zwrotnym? Na przykład: myję się (ja się myję). Tutaj postępujemy podobnie. Usuwamy -ę od myję i dodajemy końcówkę -ć się. Powstaje: myć się.

Kilka dodatkowych przykładów:

• Idę -> iść
• Piszę -> pisać
• Mówimy -> mówić
• Robicie -> robić
• Śpi -> spać
• Uczysz się -> uczyć się

Pamiętaj, że niektóre formy, zwłaszcza nieregularne czasowniki, mogą wymagać odrobiny intuicji i znajomości języka. Jednak w większości przypadków, odcięcie końcówki osobowej i dodanie odpowiedniej końcówki bezokolicznika rozwiąże problem.

Ćwiczenie czyni mistrza! Spróbuj sam/a przekształcić kilka podanych form osobowych czasowników w bezokoliczniki. Powodzenia!