Podział Ziem Polskich Po Kongresie Wiedeńskim

Podział Ziem Polskich po Kongresie Wiedeńskim, zwany także rozbiorem wiedeńskim, to ustalenia podjęte w 1815 roku, które miały na celu zreorganizowanie Europy po epoce napoleońskiej. Dla Polski oznaczały one trwały podział terytorium między Rosję, Prusy i Austrię.

Głównym skutkiem kongresu było utworzenie Królestwa Polskiego, zwanego też Kongresówką, które było połączone unią personalną z Cesarstwem Rosyjskim. Car Rosji był jednocześnie królem polskim. Obszar Królestwa Polskiego obejmował znaczną część Księstwa Warszawskiego.

Prusy zatrzymały Wielkopolskę, Pomorze Gdańskie (z wyjątkiem Gdańska, który pozostał wolnym miastem), a także część Mazowsza. Tereny te zostały włączone do różnych prowincji pruskich, np. Prowincji Poznańskiej.

Austria odzyskała Galicję, czyli tereny zaboru austriackiego sprzed epoki napoleońskiej. Kraków i jego okolice utworzyły Wolne Miasto Kraków, formalnie niezależne, ale pod kontrolą trzech zaborców.

Przykładem może być sytuacja rodziny zamieszkującej wieś, której jedna część znalazła się w Królestwie Polskim (pod zaborem rosyjskim), a druga w zaborze pruskim. Innym przykładem jest podział majątków, gdzie dziedziczone ziemie były rozdzielone granicami państw.

Kongres Wiedeński ukształtował mapę polityczną Europy na wiele lat, a podział ziem polskich miał długotrwałe konsekwencje dla narodu polskiego. Skutkował ograniczeniem suwerenności, utrudnieniami w rozwoju gospodarczym i społecznym oraz różnicami w systemach prawnych i administracyjnych poszczególnych zaborów. Determinował strategie dążeń niepodległościowych Polaków przez cały wiek XIX i początek XX.